Na kinderen en jongvolwassenen lijkt ook de sportveldensector aan de negatieve gevolgen van Social Media onderhevig. Alles ‘oogt fantastisch’, iedereen ‘is geweldig’ en ‘er bestaat géén beter product of betere oplossing’ dan die van degene die de boodschap brengt. Knelpunten, fouten of ronduit teleurstellingen worden niet meer besproken of vakkundig onder het tapijt geveegd. Alleen hen die goed hun oren te luister leggen of informatie verifiëren kunnen het kaf nog van het koren scheiden. Wel is het gevolg dat opdrachtgevers steeds vaker vergeten dat een goed sportveld maatwerk is waardoor de verwachtingen regelmatiger dan ooit niet-realistisch zijn maar óók dat de Fear of Missing Out (FOMO) bij zowel clubs en gemeenten als bij de sportveldensector de kop op steekt: de vrees om niet langer gezien te worden. En zo zitten we inmiddels in een vicieuze cirkel die, uiteindelijk, niemand dient. De sportveldensector bouwt namelijk een product dat voornamelijk ‘de sporter van de toekomst’ moet dienen. De sporter die nu nog bezig is zichzelf te ontwikkelen tot persoon of talent. Maar ook de sporter die zich de komende jaren komt aanmelden waardoor het bestaansrecht van de club gegarandeerd blijft. Door de huidige focus op het behagen of, erger nog, het vergankelijke te hebben vergeten we meer en meer om te blijven innoveren. Dat is geen gezonde ontwikkeling.

Casus Eindhoven heeft ons veel geleerd

Ons besluit om één van de Collectorvelden in Eindhoven los te koppelen hebben we niet lichtzinnig genomen. Kunstgras is een ideale warmtebron voor gas (uit Rusland). Maar ons idee om de extractieleidingen zo dicht mogelijk onder het kunstgrastapijt te leggen, bracht een keerzijde met zich mee. Eenmaal warm gingen die leidingen een eigen leven leiden waardoor het kunstgrasveld niet langer vlak bleef. Ook bleek dat het rendement dermate hoog lag dat de koppelingen de verhoogde circulatie van het extractievocht, niet langer aan konden. Dit leerproces was door niemand voorzien en vroeg daarom meer van alle betrokken partijen. Toch bleven ook de gemeente Eindhoven en CKV Rust Roest in het concept geloven en, daarom, problemen absorberen. Gelukkig blijft het andere veld op het complex, waarbij de leidingen zijn gefixeerd in SubTiles, wel naar behoren leveren.

De mogelijkheid die Eindhoven ons bood, heeft ons veel geleerd. Daar hebben, maar ook gaan, zowel zij als wijzelf, veel van profiteren. Te beginnen met het Collectorveld in Zaanstad en straks in Den Haag. Maar zeker ook de velden die we voor de Scale-up: toekomstbestendige kunstgrasvelden mogen installeren.

Scale-up als voorbeeld

De aanpak van de gemeentes Amsterdam en Haarlem is in deze tijd daarom een ware verademing. Door de renovatie van ruim 200 kunstgrasvelden in de komende 10 jaar, als een pakket aan te bieden, bieden zij perspectief om te innoveren. Belangrijker voor ons is dat ze in elke fase hebben aangeschoven, of gaan aanschuiven, om actief mee te denken. Door sommige installaties als een ‘pilot’ te bestempelen krijgen wij en de andere consortiums de ruimte om te experimenteren. Elk experiment kent een risico en er is altijd de kans op een absolute faal. Amsterdam en Haarlem beschouwen dat niet als een probleem maar juist als een volgende stap in het leerproces. Bovendien moedigen zij de consortiums aan om zowel binnen de groep, maar zeker ook met de andere betrokken partijen te blijven communiceren. Daar gaat straks heel Nederland van profiteren. De kunstgrasoplossingen die vanuit de Scale-up toekomstbestendige kunstgrasvelden worden ontwikkeld kunnen straks op heel veel plaatsen worden geïnstalleerd. Voorwaarde is wel dat we dat leerproces en de daaruit voortkomende fouten, accepteren en appreciëren in plaats van ons te verblinden met wat de Social Media berichten.